سینه می سوزانی ای دل چو می آغازی سخن

بس کن این شب ناله ها را از چه خواهی رنج من

جرم و تقصیر از تو بود از یار دیرین بد نگو

هر چه کرد آن یار شیرین با تو ناز شصت او

هرزگی کردی سزای هرزگی رسوایی است

حاصل رنگ و ریا در عاشقث تنهایی است

از بهشت وصل جانان دوزخ غم ساختی

سینه رنجور من در التهاب انداختی

در کفت بود آنچه عمری آرزو می داشتی

پرنیان بنهادی و به کسان برداشتی

ای دل دیوانه بشنو این مرام زندگی ست

او که گریان کرد چشمی را نصیبش خنده نیست

وصف گل رویان شنیدی پا زه سر نشناختی

عیش نا اهلان گزیدی تا گل خود باختی

در پس و پیشت گل خوش عطر و بو بسیار بود

آن گلی کز جور تو پژمرده می شد یار بود

همچو شاهین بر ستیغ قله ها پر می زدی

مسخ مو شی گشتی و از قله پایین آمدی

با همه خوردی زه تو آرامش و شادی ربود

آنچه پایینت کشید از قله ها نفس تو بود

بر خم بی راه از خود پشت پا خوردی دریغ

رفت و عمری و ندیدی از کجا خوردی دریغ

هر نگاهی محرم دیدار روی یار نیست

هر دلی در عاشقی خوش دست و شیرین کار نیست

یاد باد آن روزگار ای دل که که یاری داشتی

در میان باده نوشان اعتباری داشتی

از گذرها می گذشتی خیره سر هنگامه جو

روز و شب با یار یک می نشستی رو به رو

هالیا ... هالیا .... بی های و هویی آن سر افرازی چه شد

یار را بازی گرفتی آخر بازی چه شد

این زمان دیگر سر تو با گریبان آشناست

هر دلی ارزان فروشد یار او را این سزاست

اعتبار هر دلی در خوبی دلدار اوست

آبروی هر کسی در آبروی یار اوست

گفته بودم با تو رسم عاشقی این گونه نیست

پیش یار از دیگری افسانه گفتن خیرگی ست

گفته با تو ای دیوانه بس کن سرکشی

بس نکردی سرکشی اکنون اسیر آتشی

شب سحر شد ... بامداد آمد تو می نالی هنوز

نوش جانت زهر حسرت ای دل رسوا بسوز

(( بدرود ))

درود خدمت تموم دوستای گلم که توی این یک سال من و چرندیات منو تحمل کردن ، فردا چند تا مناسبت داره واسه من :

1 : سالگرد تاسیس وبلاگمه (( البته با چند روز پس و پیش ))

2 : سالگرد جدایی از عشق تموم زندگیم و تنها عامل به وجو امدن این وبلاگ (( اگه آرشیو سال گذشته رو بخونین منظورم رو متوچه می شین ))

3 : از همه دردناک تر واسه من سالگرد ازدواج کسی که من دیوونه وار دوستش داشتم ولی توی بدترین لحظه ها تنهام گذاشت ...

امروز یک ایمیل بهش زدم و و سالگردش رو به تبریک گفتم .

هان ...؟! نه بابا دیوونه نیستم ولی چیکار کنم بعد از یک سال هنوز نتونستم فراموشش کنم .

توی این یک سال هر بار که پست می دادم با خودم می گفتم این پست آخر ، بعد از این پست بر می گرده ، اینا همه ش خوابه ...افسوس که خواب نبود ...

حالا دیگه اون واسه همیشه رفته ...

ولی من به جای اون یکی رو دارم که هیچ وقت ترکم نمی کنه ... کسی که با تمام خوب و بد من می سازه و منو دوست داره ، کسی که با این که قدرش رو نمی دونم ولی بازم دوستم داره ، کسی که همین نزدیکیاست ...

خدای خوب و مهربونم که توی این یک سال و توی این 23 سال از عمرم و مخصوصا این یک سال با این که اصلا به یادش نبودم ولی اون منو تنها نذاشت ...

ازش ممنونم که یه قلب مهربون بهم داده که بتونم دوست داشته باشم و عشق بورزم کسایی که قلبم رو می شکنن دوست داشته باشم ...

با تموم وجود داد می زنم ...

خدا جونم دوست دارم و تا وقتی تورو دارم هیچ نیازی به عشق های پوچ و بی ارزش زمینی ندارم ...

امیدوارم فردا هم شما رو ببینم ، در سالگرد وبلاگم . شاید غزل هم اومد ، شاید...

به امید دیدار...

با یه شکلات شروع شد ، من یه شکلات گذاشتم تو دستش اونم یه شکلات گذاشت تو دست من ، من بچه بودم اونم بچه بود ، سرمو بالا کردم سرشو بالا کرد ، دید کنارش ایستادم ، خندیدم خندید ، گفت دوستیم ؟ گفتم دوسته دوست . گفت تا کجا ؟ گفتم دوستی که تا نداره . گفت باشه تا پس از مرگ ، گفتم نه نه نه ، تا نداره . گفت قبول تا اونجا که همه دوباره زنده می شن یعنی زندگی پس از مرگ ، بازم با هم دوستیم ؟ تا بهشت ، تا جهنم ؟ تا هر جا که باشه من و تو با هم دوستیم ؟ خندیدم و گفتم تو براش تا هر کجا که دلت می خواد یه تا بزار اصلا یه تا بکش از سر این دنیا تا سر اون دنیا اما من براش اصلا تا نمی زارم و نگام کرد ، نگاش کردم ، باور نمی کرد . می دونستم اون می خواد حتما دوستی ما تا داشته باشه دوستی بدون تا رو نمی فهمید . گفت بیا برای دوستیمون یه نشونه بزاریم ، گفتم باشه تو بزار گفت شکلات ، هر بار که همدیگه رو دیدیم یه شکلات ماله تو یکی ماله من باشه ؟ گفتم باشه ...

هر بار یه شکلات می ذاشتم توی دستش اونم یه شکلات می ذاشت توی دست من باز همدیگه رو نگاخه می کردیم یعنی که دوستیم ، دوسته دوست ... من تند تند شکلاتمو باز میکردم می ذاشتم تو دهنمو تند تند می مکیدم ، می گفت شکمو !!! تو دوست شکموی منی . بعد شکلاتشو می ذاشت تو یه صندوقچه ی کوچولوی قشنگ . می گفتم بخورش ، می گفت تموم می شه . می خوام هیچ وقت تموم نشه صندوقش پر از شکلات شده بود هیچ کدومشو نمی خورد . من همشو خورده بودم . ...

یک سال...

دو سال...

چهار سال...

ده سال...

بیست سالش شده بود...

اون بزرگ شده ، منم بزرگ شدم من همه شکلاتامو خوردم اون همه شکلاتاشو نگه داشته ، اون امومده امشب خداحافظی کنه ، می خواد بره ، بره اون دور دورا . می گه می رم اما رود بر می گردم . من که می دونم می ره و بر نمی گرده ... یادش رفت به من شکلات بده من که یاد م نرفته ، یه شکلات گذاشتم کف دستش ، گفتم این واسه خوردنه ، یه شکلات گذاشتم کف اون دستش ، اینم آخرین شکلات واسه صندوقچه ی کوچیکت . یادش رفته بود صندوقی داره واسه شکلاتاش.هر دوتارو خورد ...

خندیدم...

می دونستم دوستی من تا نداره ...

می دونستم دوستی اون تا داره ...

مثله همیشه ...

خوب شد همه شکلاتامه خوردم ...

اما اون هیچ کدومشو نخورده ...

حالا با یه صندوق پر از شکلاتای نخورده چیکار می کنه !!!! 

با درود خدمت تموم دوستای گلم ...

کم کم داریم به یک سالگی وبلاگم نزدیک می شیم !!!!

همیشه تولدها و سالگردها خاطرات خوبی هستن ولی برای من روز 27 دی ماه یعنی روزی که نوشتن این وبلاگ رو شروع کردم بدترین روز زندگیم بود ...

بهر حال اگه دلت خواست بیست و هفتم یه سر به من بزن و توی غمم شریک باش شاید تسکینی باشه روی زخمی که همه می گفتن به مرور زمان فراموش می شه و حالا بعد از یک سال هنوز تازه ست و نتونستم لحظه ی رفتنش رو فراموش کنم ....

منتظرتون هستم...

 مادر بزرگ عزیزم فوت شد ، روحش شاد یادش گرامی

چراغ خونه ام خاموشه امشب
کجایی مادر خوبم کجایی
کجایی تا کشی دست محبت
چو طفلان بر سر و رویم کجایی

کجایی ماد خوبم، کجایی کجایی
کجایی یار محبوبم، کجایی کجایی

هنوزم نغمه لالای تو در گوش من مانده
غم دوری تو مادر مرا سوی فنا رانده
هنوزم نغمه لالای تو در گوش من مانده
غم دوری تو مادر مرا سوی فنا رانده

هنوزم جز ره دامان تو راهی نجویم
کجایی تا برایم قصه گویی، قصه گویم

کجایی مادر خوبم، کجایی کجایی
کجایی یار محبوبم، کجایی کجایی

بیایم هر شب هفته بشینم بر مزار تو
بریزم اشک خونین و کنم مادر نثار تو
اگر تاریکه ای مادر کنون جایی که آسودی
بسوزم همچون شمعی تا کنم روشن مزار تو

خداحافظ خداحافظ، خداحافظ تو ای مادر
تو را بسپارمت دست خدا تا هفته دیگر
خداحافظ عزیز من امید دلنوازم
کنون رفتی ز پیش من بگو بی تو چه سازم

خداحافظ عزیز من امید دلنوازم
کنون رفتی ز پیش من بگو بی تو چه سازم ....

سلام بازم من اومدم با یه ایده ی مزخرف دیگه ...

تمام ایمانم رو از دست دادم ...

با رفتن اون همه چیو از دست دادم حتی ایمانم که خیلی بهش می بالیدم...

یه مدت همه چی درست شده بود الان بازم همه چی به هم ریخته ...

چرا ما آدما اینجوری هستیم ؟؟؟ با کوچکترین چیزی خودمون رو می بازیم ...

بعد از اون اتفاق یه نفر وارد زندگیم شد که به من امید داد و راه مبارزه کردن رو ...

اما اون یه نفر خودشم توی بدترین شرایط تنهام گذاشت...

حال می کنی چقدر بلا سرم میاد !!!

می خوام دوباره بمیرم شاید این سری دیگه برنگشتم...

پس تا تولدی دیگر بدرود...

من یک مرده هستم یا تفکرات مذخرف

بابا از دست خدا کلی کلافه دم ، آخه یکی نیست بگه قربونت برم من ، قربون اون عظمتت برم من این همه تحمل رو تو از کجا آوردی !!!!!!

خدا جون به دادمون برس جوونامون رو کشتن این بی شرفا ، ایران عزیز رو دارن نابود می کنن

خدا .... جون من این یه بار رو بی خیال صبر و تحمل شو

بابا آخه این همه ظلم رو چه طوذ می تونی تحمل کنی و بعنوان کسی که اراده کنه دنیا رو نابود می کنه کاری انجام نمی دی

وای خدا از دستت کلافه شدم یه کاری کن ...

می شنوی خدا جونم ؟ یه کاری کـــــــــــــــــن جوونامون ، ایرانمون ، فردامون رو دارن به اسم اسلام می کشن

سلام ...

حال شما خوبه ؟ من یه هفته پیش مردم !

آره بابا مردم ، چیه مگه آدم مرده نمی تونه حرف بزنه و پست بده ؟

ای بابا به جون تو من مردم ...

این یه هفته به همه جا سر کشی کردم ... همه رو دیدم ... آره تورو هم دیدم

تویی که بی خیال بودی و می خندیدی...

من یه مرده هستم ... نمی دونی مردن چه حالی می ده

می ره کسایی رو می بینی که خیلی دروغا گفتن و دروغاشون برملا می شه

بگذریم

من که مردم پس دیگه فرقی نمی کنه

پس فعلا بای

دیدار به قیامت به شما هم پیشنهاد می کنم بمیرین خیلی حال می ده